அன்போடு சேர்ந்த சாபமும் வரமாம்!

காற்றும் கனவும் 

களவாடிய-அப்  பொழுதினில்

தெரிந்தோ தெரியாமலோ 

இழந்திருக்கிறேன் .,

உனக்காக நான் எழுதிய 

எத்தனையோ கவிதைகளை !  

அன்பு ராஜ்யத்தின் 

அழகு நீதியரசி - நீ !

அகப்பட்டேன் உன்கவிஞன் 

கூண்டில் குற்றவாளியாய் !

மன்றாடி நின்றேன் ! 

மன்னிக்கக் கேட்டேன் !

என்பொருட்டு எனை 

மன்னித்தும் 

அவள் பொருட்டு என்மேல் 

சினந்தும் எழுதினாள்

இரண்டு தீர்ப்பு !

தீர்ப்பு ஒன்று : 

( The World's most lovable judgement i ever heard)

அணைத்தாள்! ஆர்ப்பரித்தாள்! 

அருகில் வந்து சொன்னாள் ....

விடு பிரபா..

"எழுதத் தெரியாதவன் தான் 

தொலைத்ததைத் தேடிக்கொண்டிருப்பான் என்றாள் !"

அடேயப்பா !

எவ்வளவு உண்மையான தீர்ப்பு !!

தீர்ப்பு எண் இரண்டு : 

 ( The worlds Most beautiful Imprecation i ever heard of)

சினந்தும் சிவந்தும் போன 

தாமரையாள் 

அழுது முடித்தொறு

சாபம் சொன்னாள்!

 

" என்னை எழுதித் தொலைத்தவரே! 

இன்று முதல் நீங்கள் 

என்னைத் தவிர வேறெதையும் 

எழுதப் போவதில்லை !" என்றாள்

பெண் சாபம் பொல்லாத சாபம் தான் ! 

ஆயிரம் தமிழ் தெரிந்திருந்தும்!

அழகி!.....

உன்னை எழுதும் போதும் தான் 

வார்த்தைகள் கவிதைகள் ஆகிறது..!!